انسانها نسبت به خود میاندیشند و خود را در برابر هر چالش و تگنایی ارزیابی میکنند؛ شاید توانمند و موثر یا ناتوان و ناکارآمد. چقدر به رفتار و اعمال خود که در سایه این برداشتها انجام میشود توجه کرده اید؟ چقدر به آنها آگاهی دارید؟ آیا این را در آینه رفتار و برخورد دیگران کسب کردهاید یا بازخور رفتار و عملکردهایتان بوده است؟
وقتی افراد به موفقیت و کارآمدی خود فکر میکنند و مصداقهای آن را در ذهن مرور میکنند، بیگمان میتوانند ردپای ارزیابیها، انتقادها و بازخوردها را ببینند و آن را سکوی پرش یا بنبستی برای پیشرفت بدانند. اجزای موثر در پیشرفتها و شکستها، بیشتر خود را در هوش، استعداد، محیط اجتماعی و خانوادگی نشان میدهند و این عوامل بیشتر برای دیگران و خصوصا دانشآموزان، پررنگ و مهم جلوه میکنند.، یا توانا و یا دارای یک عامل مثبت موثر در پیشرفت میدانند. آنها تا باور به این عوامل یا یک جنبه مثبت خود نداشته باشند، محال است که طعم موفقیت را بچشند.
باورمندی مثبت نسبت به خود، از دیدگاه من یک اکسیر حیات بخش است که می تواند زندگی را طور دیگری برای انسان معنا بخشد. چه آن هایی که شکست خوردهاند و با ناکامی کوچکی، از صحنه کنار رفتهاند، در این باور و خوباوری ضعف دارند، نه در هوش و توانایی و ....
بنابراین، ایجاد خودباوری و ایمان به توانایی در فرد، سرآغاز زندگی جدیدی برای او خواهد بود و خواهد توانست انرژیهای او را در جهت مطلوب فرد، آزاد ساخته و موفقیتهای ارزندهای برایش به ارمغان آورد.
کسی که خود و تواناییهایش را باور ندارد، مانند فردی است که به خاطر توهم، خود را در خانه محبوس ساخته و از دنیای بیرون هیچ آگاهی ندارد و لذتی نمیبرد.
پاینده باشید.
اين فضاي مجازي براي ارتباط با مشاوران مدارس ايجاد شده است